One dream (7)

Imagin dla: @Olga_Officiiall

Codzienny widok jego uśmiechniętej twarzy, tych oczu, w których w każdym czasie odnajdywałam coś pięknego i wspaniałego, poczucie humoru w którym się zakochałam. Czułam, że lekko zaczynam być uzależniona od jego osoby.Może to i dobrze, bo dawał mi szczęście, ale z drugiej ciągle mi czegoś brakowało, czułam lekki niedosyt.Ale nie dbałam o to. Próbowałam skupić się tylko na  Harry'm. Na razie wszystko szło po dobrej myśli. Te radosne rozmowy, śmiechy były szczere i pełne uczucia.Ale z czasem zaczęło dziać się coś dziwnego.Każde moje ruchy były skrępowane głupią świadomością obserwowania mnie. Każde wyjście na zewnątrz sprawiały dziwne a zarazem krępujące uczucie jakby wszystkie pary oczu skierowane były na moja osobę. Co chwilę szepty dochodziły od moich uszu mimo, że nie potrafiłam zrozumieć dokładnie chociażby jednego słowa.Wszystko stawało się podejrzane.Niekiedy czułam jakby ktos monitorował moje ruchu a później zdawał relację ważnym osobom.Może miałam jakieś urojenia..tak to sobie tłumaczyłam, bo przecież nie było powodów, aby jacyś ludzie śledzili i kontrolowali całe moje życie.
Otworzyłam oczy kierując je w błękitne niebo za oknem które sprawiło uśmiech na twarzy.Odbyłam poranna toaletę i zeszłam na dół miejąc nadzieję, że na dobry początek dnia znajdę tam Hazza.Niestety nie zaszczycił mnie swoja obecnością co sprawiło, ze serce zasmuciło się, ale radość wróciła po przeczytaniu kartki zostawionej na stole. 'Przepraszam, ale musiałem zobaczyć się z kolegą.Obiecuję, że jak wrócę to gdzieś razem wyjdziemy. Twój Harry. xoxo'
-Ooo jakie to słodkie-powiedziałam sama do siebie uśmiechając się kiedy poczułam charakterystyczny zapach perfum Styles'a, którymi przesiąknięta była kartka
Każdego poranka nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Że budzę się z uśmiechem na twarzy, że codziennie mam więcej energii, że mam ochotę aby żyć. Nie szukam ukojenia w żyletce, która teraz jest mi w zupełności nie potrzebna.Jej miejsce zastąpił Harry,który jako jedyny był mi potrzebny, aby żyć pełnią życia. Wiele mu zawdzięczam i za każdym razem dziękuję, że pojawił się na mojej drodze, która przepełniona była przeszkodami, których nie miałam siły, a może nawet nie chciałam pokonać. Oddawałam się losowi, który prowadził do mojego upadku, teraz czuję, że panuję nad wszystkim, że wszystko potrafię pokonać. Odrodziła się we mnie siła i nadzieja, których od pewnego czasu mi brakowało, a co potrzebne było do normalnego funkcjonowania.
Ubierając zwiewna sukienkę,sweterek aby zakrył rany i chwytając torebkę w ręce wyszłam na zewnątrz. Z uśmiechem na twarzy gnałam do pobliskiego sklepu, aby kupując potrzebne rzeczy zrobić niespodziankę Harry'emu i przygotować mu ulubione danie. Zadowolona wracałam już do domu, kiedy okropne krzyki mojego imienia dobiegły do moich uszu.Lekko wystraszona obróciłam się w stronę dochodzącym krzyków kiedy zobaczyłam grupkę dziewczyn, a raczej dziewczynek, które z wrogością znalazły się obok mnie i nie dając mi dojść do słowa zaczęły krzyczeć.
-Odwal się od Harry'ego on jest mój!
-Wiem, że lecisz tylko ja jego kasę, może jego omotałaś, ale z nami nie pójdzie ci tak łatwo!-zaczęła mnie szarpać
-Zostaw mnie! A kim wy w ogóle jesteście?-pytałam choć nie usłyszały mnie pomiędzy swoimi krzykami
-Nie oddamy Ci Harry'ego! Rozumiesz! Prędzej cię zabiję niz z nim będziesz!
-Może nie będziesz musieć. Zrobię to pierwsza!-krzyknęłam jej prosto w twarz, gwałtownym ruchem wyswobadzając się z jej pełnego nienawiści uścisku i pobiegłam do domu.
W drodze moja twarz stała się mokra. Rzewne łzy nie chciały przestać spływać po lekko różowawych policzkach. Rzuciłam zakupami nie panując nad gwałtownymi ruchami i emocjami które rozbudziła grupka dziewczyn.Nie potrafiłam pozbierać myśli.Czyli to wszystko było prawdą. Te uczucia śledzenia mnie, kontrolowania okazały się prawdziwe. Nie mogłam uwierzyć. Tylko kto to był? Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzą? Czemu nie chcą abym była szczęśliwa?Wiedziałam doskonale, że to tylko początek, że takie sytuacje teraz będą na porządku dziennym. Nie poradzę sobie z tym..dzisiaj juz  nie potrafię..może dałabym radę, gdyby Harry był obok, ale przecież on nie zawsze ma dla mnie czas. Musze sobie to uświadomić. Nie dam rady. Moja psychika tego nie wytrzyma i tak jest już na skraju wytrzymałości. Nie mogę jej dłużej męczyć. Wytrzymam zaledwie kilka dni, a to będzie się ciągło całą wieczność. Może przesadzam, wiem to, ale to nie będzie jedyny incydent. Pobiegłam do łazienki i wyjmując dobrze skryta żyletkę, którą jako jedyną udało mi się ukryć przed Harry'm zeszłam na dół.Położyłam kartkę na stole, w dłoń chwyciłam długopis i na sama myśl łzy zaczęły spływać po policzku. Bałam się tego, ale wiedziałam, że to jest jedyna dla mnie droga. Jedyna i ostatnia jada przeżyję.
'Oczami Harry'ego'
Usiadłem lekko zmęczony po próbie na kanapie. Wiem, że okłamałem [T.I], ale nie mogę powiedzieć jej prawdy kim jestem. Tak przynajmniej wiem, że szanuje mnie za to jaki jestem a nie za to, że nazywam się Harry Styles i jestem z One Direction. Jest wspaniale tak jak jest. Jestem szczęśliwy tak samo jak [T.I], więc nie chce tego zmieniać. Chwyciłem komórkę, aby sprawdzić twitter'a.Napisałem jednego tweeta i sprawdziłem wiadomości. Nawet nie wiem dlaczego, chyba z nudów.Szybko przejrzałem parę tweetów od fanów i juz miałem się wylogować, ale jedna wiadomość przykuła moja uwagę.'Nie przejmuj się, ona już nie będzie cię męczyć. Potwierdziła, że ze soba skończy. Możesz się cieszyć:)' 

-Ale, że kto?-zapytałem sam siebie nie mogąc zrozumieć treści paru zdań
Nie zaprzątając sobie tym głowy, mając jeszcze parę minut przerwy wybrałem numer [T.I]. Jeden sygnał, drugi, trzeci, bez kontaktu.Czwarty, piąty, nie usłyszałem jej głosu.
-O niee!-krzyknąłem kiedy słowa dziewczyny dotarły do mózgu zbierając fakty
Wybiegłam z budynku słysząc za plecami krzyki chłopaków, ale one nie potrafił mnie zatrzymać. W głowie roiło się od przepełnionych strasznymi scenariuszami sytuacji. Modliłem się, aby to co myśle nie okazało się prawdą. Nie przeżyłbym tego.Serce waliło jak oszalałe, a dłonie z trudnością potrafiły utrzymać kierownice. Trzęsące noga wciskała pedał gazu choć auto pędziło z największą prędkością. Nie zważałem na nic. Teraz najważniejsza była [T.I].W czasie drogi zrodziło się okropne i ogromne poczucie winy, gdzie zarzucałem sobie, że przez ten czas powinienem być z nią, jeszcze nie była gotowa, żeby zostać sama. A ja co? Nie dałem rady. Debil ze mnie! Miałem Ochotę krzyczeć na samego siebie ale suche wargi i gardło nie pozwalało wydobyć chociażby słowa.Tak bardzo denerwowałem się co zobaczę w domu kiedy tylko będę na miejscu.W końcu znalazłem się u celu. Wybiegłem z auta i wpadłem do domu z krzykiem jej imienia. Odpowiadała cisza. Słychać było tylko mój strach. Obawiałem się najgorszego. Biegałem po domu docierając do kuchni. Widząc kartkę zaadresowaną do mnie, szybkim ruchem otworzyłem ją i z trudnością, bo ręce drżały jak szalałeś zacząłem czytać:
'Dziękuję. Dziękuję za wszystko.Tylko tyle mogę powiedzieć za to wszystko co dla mnie zrobiłeś.Za to byłeś, że jesteś.Pomimo tego że przyprawiałam Ci tylu kłopotów ty nie zostawiłeś mnie.Wspierałeś. Dzięki tobie ponownie uwierzyłam w szczęśliwe życie.I właśnie za to Ci dziękuję. Nabrałam siły z która gnałam przez kolejny dni. To ty byłeś jej źródłem. Tylko w tobie widziałam sens dalszej mojej wędrówki po całym świecie.Dzięki twojej osobie zapomniałam o żyletce. Przez ten czas odkąd cię poznałam nie użyłam jej.Nie była mi potrzebna. To twoja obecność sprawiała, że czułam przyjemne uczucie, które dawało mi prawdziwe szczęście-każde następne słowo czytałem szybciej aby w Końcu dojść do sedna listu-Ale zdałam sobie sprawę, że dłużej tak nie mogę. Ty nie zawsze będziesz mieć dla mnie czas, a kiedy nie ma cię przy mnie czegoś mi brakuje. Boję się, że wtedy zrobię coś głupiego. Dzisiaj spotkałam parę dziewczyn. Dla twojej informacji zwyzywały mnie, groziły śmiercią za to, ze cie znam. Nie wiem kim były. Może twoje byłe? Nie wydaje mi się. Nie gustujesz w młodszych. Może to rodzina, kuzynki, siostry?Nie wiem. Nigdy mi o nich nie opowiadałaś. Rzadko mówiłeś mi o swoim życiu. To także mnie raniło biorąc pod uwagę, że ty jako jedyny wiedziałeś każdy szczegół o mnie.Ale nie ważne.Może  codziennie się uśmiechałam, ale serce nigdy nie będzie w pełni szczęśliwe, ale dziękuję Ci z całego serca za wszystkie chwile spędzone razem.Chce żebyś taką mnie zapamiętał.Uśmiechniętą i próbującą przezwyciężyć każdy ból. Jeszcze raz dziękuję za wszystko.Tylko przy tobie moje jedynie marzenie, którym zawsze było odebrać sobie życie zmieniało się w chęć bycia szczęśliwą. Udawało ci się to, ale teraz wszystko powróciło. Mam nadzieję, że teraz, kiedy mnie już nie będzie będziesz żyć szczęśliwie, beż żadnych kłopotów i właśnie tego ci życzę.Wiedz, że byłeś najlepszą, najpiękniejszą i najszczęśliwszą rzeczą jaką spotkałam. Na zawsze zostaniesz w moim sercu. Twoja [T.I] xoxo'
-Nie! Błagam tylko nie to!-krzyknąłem rzucając papierek gdzieś w kąt i biegają po całym mieszkaniu szukałem dziewczyny
Z każdą sekundą serce coraz bardziej odczuwało ból a oczy robiły się szklane. Temperatura podwyższała się, a ja tak cholernie bałem się, że już może być za późno. Każde drzwi były otwierane a wnętrze dokładnie penetrowane.Starałem się jak mogłem wykonując jak najwięcej ruchów w krótkim czasie.Każda sekunda była na wagę złota. Kolejnym punktem była łazienka. Chwyciłem klamkę i z całej siły nacisnąłem ją na dół.Serce waliło jak oszalałe. Drzwi otworzone a ja zobaczyłem zapłakana dziewczynę, która siedząc na środku pomieszczenia trzymajac żyletkę przy żyłach a całe jej ciało trzęsło się.
Szybko podbiegając do niej wyrwałem srebrne narzędzie i przytulając ją do siebie wyszeptałem przez płacz.
-Juz spokojnie. Nie rób tego.
-Nie potrafie, rozumiesz..za bardzo cię kocham-wyszeptała mocniej wbijając się w moją koszulę
Dzisiaj mija 2 miesiące odkad [T.I] targnęła się na swoje życie. Harry ją uratował, a dokładniej ta szczera miłość która ich łączyła i dalej łączy. Gwiazdor zespołu One Direction wytłumaczył wszystko ukochanej, która ze względu na głębokie uczucie, wybaczyła mu wszystko. Tworzą szczęśliwą parę, która teraz nie wyobraża sobie życia bez siebie.[T.I] nawet przy boku Harry'ego zdecydowała się publicznie okazać uczucia i opowiedzieć całą prawdę o jej życiu co oszczędziło dużo niemiłych wiadomości skierowanych do dziewczyny.Uświadomili sobie, że Harry'ego i [T.I] połączyło wzajemne wsparcie i idealnie pasując do siebie. Razem nawet założyli fundację w której pomagają osobą, którzy przeżyli podobne problemu jak [T.I]. Są szczęśliwi co każda osoba może potwierdzić. Każdy cieszy sie ich szczęściem dając piękny przykład do naśladowania.

No i koniec.

I jak podobało się? 

Mam nadzieję, ze tak!:)

One dream (6)

Imagin dla: @olisoon

Spokój, choć na ulicach  panował chaos i wielkie zamieszanie. Nasze serca wybijając regularny rytm uspokoiły emocje choć żadne z nas nie wydobyło z siebie słowa. Zamyślona a raczej próbująca zapomnieć o wszystkim szłam w stronę którą prowadził mnie chłopak. Jego ciepłe ciało i ramię otulające moje biodra dawały mi ukojenie i bezpieczeństwo, którego teraz najbardziej potrzebowałam. Sama jego osoba, jego towarzystwo sprawiło, że znajdując się przed drzwiami domu Harry'ego na twarzy gościł lekko zauważalny, ale szczery uśmiech.Czy on zawsze musi tak na mnie działać? Przy nim zawsze moje serce się uskrzydla a wszelkie problemu uchodząc w niepamięć.Wkroczyłam przez próg do wielkiego mieszkania, które swoim wnętrzem zaskoczyło, ale zarazem zaimponowało. Jasne kolory ścian jedynie opanowały moje emocje, które jeszcze wdzierały się na zewnątrz powodując szybszy oddech albo szybsze bicie serca.
-Obejrzymy jakiś film?-wyrwał mnie z podziwiania mieszkania głos Hazza dobiegający z kuchni
-Czemu nie-odpowiedziałam z uśmiechem kierując się w stronę salonu
Siadając w wygodnym fotelu w tym samym czasie do pokoju wszedł Hazza z sokiem i szklankami w rękach.
-To jaki oglądamy?-zapytał stawiając picie na stole a tym samym spoglądając w moje oczy
-Nie wiem. Mi to obojętne.
-Jakąś komedie, romans, horror?-zapytał puszczając oczko
-Nie! Horror na pewno nie!-odpowiedziałam stanowczo lekko wystraszona co wywołało u chłopaka śmiech
-Może Tytanic?-zapytał zerkając na półkę pełną płyt
-O tak. Może być-powiedziałam z entuzjazmem poprawiając się na wygodnym siedzeniu
Każdy ruch Styles'a był dokładnie obserwowany przeze mnie. Nie mogłam od niego oderwać oczu nawet choć bardzo bym chciała.
-To ja idę jeszcze po popcorn.
-A ja do łazienki-odpowiedziałam zerkając na chłopaka pytająco, aby wskazał mi odpowiedni kierunek
Jego ręka wskazała stronę prawą więc bez wahania ruszyłam w tamtą drogę.Przeglądając się w lustrze poprawiłam lekko włosy i roztarłam ręką róż na policzkach.Wymuszając większy uśmiech z takim miałam zamiar zejść na dół do Loczka.Z radością obróciłam się będą gotowa oglądać film kiedy moje oczy przez zaledwie sekundę oślepił straszny blask światła.Rozejrzałam się po pomieszczeniu, aby sprawdzić co to było.W końcu zobaczyłam srebrne narzędzie które odbiło światło.Podeszłam bliżej szafki na której owe narzędzie się znajdowało. Dawne wspomnienia i uczucia wróciły.Chwyciłam żyletkę w ręce i powoli ją obracając przyglądałam się jej uważnie i mimowolnie się uśmiechnęłam na myśl o czynnościach, które dzięki niej dawały mi tyle przyjemności.
'Oczami Harry'ego'
-Popcorn jest, sok jest, co jeszcze?-pytałem sam siebie chcąc aby wszystko było idealnie kiedy będę spędzać z nią czas

Lekko zdenerwowany zastanawiałem się co jest jeszcze potrzebne aby czuła się doskonale ale zarazem swobodnie. Właśnie tego chciałem. Aby mogla poczuć spokój, bezpieczeństwo i odwagę.Zasiadłem na kanapie czekając na dziewczynę.Po długo wyczekiwanym momencie usłyszałem kroki co momentalnie przyprawiło mnie o radosny uśmiech, a serce wybiło lekko szybszy ruch.W końcu ukazała się piękna dziewczyna z szczerą radością. Jej oczy świeciły promienistym blaskiem.Ucieszyło mnie to niezmiernie, ale zbliżając się na miejsce obok mnie jej radość stała się dość podejrzana. Jej szczery uśmiech znacznie różnił się od tego z paru chwil przedtem.
-Coś się stało?-zapytałem lekko zaniepokojony
-Nic-odpowiedziała zadowolona kiedy kątem oka zauważyłem jak naciąga rękaw koszuli na rękę
-Znowu to zrobiłaś!-krzyknąłem lekko odsuwając się od niej
-Nie.-zaprzeczyła stanowczo
-To pokaż nadgarstek!-zdenerwowałem się
-Nie! Przecież tego nie zrobiłam-zaprzeczała co jeszcze bardziej powiększało we mnie wsiekłość jej kłamstwa
'Oczami [T.I]'
Kurwa co on sobie wyobraża.

-Jeśli nie zrobiłaś więc czemu krzyczysz, że nie pokażesz ręki?-robił się nachalny
-Wiesz co!-wstałam ze złości- Jesteś taki sam jak każdy inny! Myślałam, że mogę ci zaufać! Że chociaż ty nie będzie próbował mnie zmieniać, że dasz mi wolna rękę, ale jak zwykle zależy ci tylko na tym, żebym się nie cieła, a nie na tym,żebym była szczęśliwa. Nie spodziewałam się tego..a ja ci uwierzyłam!-krzyknęłam wybiegając z pokoju w stronę schodów prowadzących na pierwsze piętro.Wbiegłam do pierwszego pokoju i rzucając się na łóżko z moich oczu poleciały łzy mocząc tym samym poduszkę.Nie mogłam uwierzyć, że okazał się taki sam jak wszyscy, że to wszystko tylko było ściemą i żartem.
'Oczami Harry'ego'
-Kurde!-uderzyłem pięścią o kanapę uświadamiając sobie jaki jestem głupi
Będąc wkurzony tylko i wyłącznie na siebie i na swoją własną głupotę poszedłem za nią. Czy ja muszą ja tylko ranić kiedy chce ja chronić?W jednej chwili aż żałowałem, że w ogóle mnie poznała, że tylko zadaje jej ból swoja obecnością i wystarczy tylko się odezwę to nie mogę panować nad emocjami i tylko ja ranię.
Powoli otworzyłem drzwi i zobaczyłem jak załamana wylewa łzy w poduszkę i to przeze mnie. Nie potrafiłem się nawet odezwać, ale wiedziałem, że muszę. Usiadłem delikatnie na kraju łóżka boją się odezwać, aby tylko jeszcze bardziej jej nie zranić.
-Przepraszam, ale proszę zrozum mnie. Nie chce abyś się okaleczała. Nie potrzebujesz tego-przerwała mi z wrogością
-Skąd możesz to wiedzieć! Może własne tylko to przytrzymuje mnie przy życiu-spojrzała  zaczerwienonymi oczami, których widok aż mnie zabolał
-Wiem i powiniem to zrozumieć-okłamuwałem ją- ale nie umie. Ja chce dla ciebie jak najlepiej, proszę zrozum to. Nie chce abyś cierpiała.
-Wiem, ale proszę nie próbuj mnie zmieniać na siłe.Proszę-jej głos łamał się łącząc się z płaczem
'Oczami [T.I]'
Chciałam zrobić wszystko, aby tylko był przy mnie i akceptował mnie taką jaka jestem.

-Dobrze-odpowiedział cichutko przytulając mnie do siebie
Mocno wbijając się w jego podkoszulek czułam jak na twarzy pojawia się lekki uśmiech.
-To idziemy obejrzeć ten film?
Kiwając głową odpowiedziałam 'tak'. Wtuleni w siebie zeszliśmy na dół i w tej samej pozycji obejrzeliśmy cały film. Nie obeszło się bez mojego płaczu i pocieszenia ze strony Harry'ego, które skończyło się soczystym pocałunkiem.
I tak mijały kolejne dni. Nie odstępowaliśmy się na krok. Całe dnie spędzaliśmy na spacerach, oglądaniu filmów i wielu innych. Każdego dnia pogłębiałam swoje uczucia, a szczeście się powiększało.Przy nim wszystko stawało się piękne, a nierealne rzeczy były marzeniami łatwymi do zrealizowania.

No to mamy przedostatnią część:)

Mam nadzieję, że uda mi się dodać jutro 7 a jednocześnie ostatnią część, ale nie obiecuję.

Mam naukę, ale miejmy nadzieję, że pozwoli mi napisać tego ostatniego imagina:D

Kocham Was<3 

i liczę na komentarze:)

jeśli oczywiście podoba się ta historia:)

One dream (5)

Imagin dla : @ElaOffic

Promienie gorącego słońca padają na uśmiechniętą i pełna radości twarz dziewczyny.Oczy odbijające blask błękitnego nieba, rozprzestrzeniającego się aż po horyzonty bez żadnej białej chmurki. Szczęśliwy chłopak, zapatrzony swoimi pełnymi pożądaniem i głębokim uczuciem zielonymi oczami, promieniującym uśmiechem w dziewczynę, która daje mu prawdziwe szczęście. Przytuleni do siebie w parku, gdzie przyroda otula ich swoją czułością.Zakochana para nie uświadamia sobie tego,że daje uśmiech innym, którzy przechodząc zerkają na niewidzącą świata poza sobą parę.
Otworzyłam powoli oczy myśląc 'aby to choć na chwile okazało się prawdą'.I wtedy moja głowa lekko skręciła się w prawą stronę. Mimowolnie na twarzy zagościł uśmiech, a serce radowało się tym widokiem.W jednej chwili ciało ogarnęło ciepło, jakby ciepły miód wylewał się na serce. Lekki ale słodki uśmiech widniał na twarzy chłopaka, który śpiąc na podłodze wspierał i bronił mnie swoją obecnością.Widok spokojnego, przystojnego chłopaka sprawił, że choć na chwile odbiegłam od rzeczywistości nie widząc ani jednej kropli krwi.Rozmarzyłam się o przyszłym i szczęśliwym życiu zapatrują się w obraz chłopaka.Tak bardzo chciałabym być z nim szczęśliwa, chyba po raz pierwszy znalazł się ktoś kto zrozumiał moje życie, problemy i na siłe nie chce mnie z tego wyleczyć, ale wspierać. Wiem, że jeśli nawet posunę się do 'tego' czynu, on nie będzie mnie od tego odwracał, ale pomagał. Wczoraj to zrozumiałam i jestem pewna, że w pełni mogę mu zaufać.Powoli chcąc nie wydać żadnego dźwięku, który mógłby wyrwać Harry'ego ze snu, uśmiechnięta po raz pierwszy po przebudzeniu i mając energię na przeżycie kolejnego dnia wstałam z ciepłego łóżka i stawiając delikatne kroki zmierzałam w stronę drzwi.Stawiając kolejny krok podłoga wydała skrzypiący odgłos, który aż przeraził mnie.
-Gdzie idziesz?-usłyszałam zaspany lekko zachrypnięty głos
-Przepraszam, nie chciałam cie obudzić.
-To ja przepraszam-przetarł oczy, co uznałam za słodkie-Nie powinienem zostawać, ale wczoraj..-przerwałam mu
-Nie masz za co przepraszam, nawet Ci dziękuję-przerwał mi
-Ja poprostu nie chciałem cię zostawić samej-zaciął się-Zaraz co?-zdziwił się zerkając na mnie pytająco i ze zdziwieniem
-No tak. Dziękuję, że zostałeś-zbliżyłam się do niego i klękając zerknęłam w jego zaspane jeszcze oczy-Miło było obudzić się i zobaczyć kogoś obok siebie mimo, że leżał na ziemi-zaśmialiśmy się
-Wiesz nie chciałem, żebyś pomyślała, że jestem nachalny -chwycił mnie za rękę
Spoglądając głęboko w swoje oczy po chwili tkwiliśmy w namiętnym pocałunku, który na początek dnia dał mi wiele nadziei.
'Oczami Harry'ego'
Po porannej toalecie razem zeszliśmy na dół.Trzymając ją w talii na twarzy dziewczyny gościł uśmiech, który dawał mi prawdziwe szczęście.To jedynie jej radość sprawiała, że miałem uśmiech na twarzy, wtedy wiedziałem, że wszystko jest możliwe, że warto robić wszystko aby pomóc, a efekt tej pracy odwdzięczy się w najpiękniejszym uśmiechu dziewczyny.Znaleźliśmy się na parterze domu z wspaniałymi humorami mimo, że droga z pierwszego piętra była ciszą.Niestety robiąc pierwszy krok do kuchni od pierwszej chwili po domu rozległ się okropny krzyk skierowany do [T.I].Tkwiłem pomiędzy rodzicami, którzy rozzłoszczeni na siebie wyładowali swoje nerwy na niewinnej dziewczynie, która bez tego miała ciężkie życie. Wszystkie bezpodstawne zarzuty rozbudziły we mnie agresje.Złość we mnie piętnowała z każda minutą.Jedynym rozwiązaniem który teraz przychodził mi do głowy był krzyk w którym wyrzuciłbym rodzicom [T.I] wszystkie błędy jakie popełnili. Byłem już gotów to zrobić, ale wtedy zobaczyłem piękność, która w środku aż kipiała złością, ale jej oczy mówiły co innego. Choć usta  chciały krzyczeć, oczy smuciły się.Nie mogłem patrzeć na jej ból zadawany przez opiekunów. Nie zwracając na protesty ojca wyprowadziłem [T.I] z domu choć sam chciałem wrócić i z całej siły uderzyć go w twarz aby zastanowił się nad tym co robi. Ale zdałem sobie sprawę, że to tylko zaszkodziłoby [T.I] a tego nie chce. Mam jej pomóc a nie jeszcze pogarszać sytuację.Prowadząc ją przed siebie nawet bez celu nie miałem siły odezwać się i ją pocieszyć. Wiedziałem jakie to dla niej trudne, a ja nie potrafiłem jej pomóc. Nie potrafiłem! Jak ja tego nie umiem to jak mam ja wyleczyć z okaleczania się? Już brakowało mi na to wszystko sił. Bałem się, że moje starania pójdą na marnę, ale moja obecność jej pomaga, sama się do tego przyznała, więc przynajmniej w tym ją nie zawiodę.

'Oczami [T.I]'
'Czy oni muszą tak wszystko utrudniać?'-pytałam sama siebie w myślach kiedy pojedyńcza łza spłynęłam po policzku

Dlaczego kiedy wydaje mi się, że wszystko idzie po mojej myśli, kiedy zaczynam być szczęśliwa, na drodze pojawiają się większe przeszkody, których nie jestem w stanie pokonać? Dlaczego?
W tej chwili z okropnego bólu i cierpienia zrodziło się ponowne pragnienie sięgnięcia po żyletkę.Wiedziałam że to tylko ona jest ukojeniem dla mnie w tej sytuacji.Ale istaniał problem! Harry! Wiem, że pozwoliłby na ta czynność, jednak jego towarzystwo w małym stopniu, ale krępuje mnie. Przy nim nie byłam sobą podczas mojej 'przyjemności'. Chciałam, żeby odszedł, żeby mnie zostawił, a może i nawet zapomniał o mnie? Nie wiem już sama!
-Nie zostawię cię z tym samą -usłyszałam jego głos jakby czytał mi w myślach i przytulając szepnął do ucha-Obiecuję.
Jedynym moim lekarstwem był On. To teraz Harry miał zająć miejsce żyletki. Bałam się, cholernie bałam się tej zmiany, ale wierzyłam, że z jego pomocą to wszystko się zmieni, że moje życie wróci do normy i właśnie tego pragnęłam.Jego osoby, prawdziwego, szczęśliwego życia.
-Chodź. Na ten czas zamieszkasz u mnie, a poźniej zobaczymy-objął mnie kierując w stronę miasta
W jego głosie usłyszałam lekki strach, jakby opieka nade mną była dla niego zakazana, ale mimo tego nie poddaje się i przeciwstawiając się każdemu pomoże mi spełnić marzenia. To własnie przy nim moje jedyne marzenie z podcięca żył zamieniało się na uśmiech, szczęście, radość, która przy nim trwa bez ustanku.

Przepraszam, że tak długo czekaliście, ale nie mogłam dodać wcześniej.

Miałam tyle nauki, a poza tym wena mi nie dopisywała.

Ale juz jest:d

Przewiduje jeszcze jakieś 2 części:)

Kocham .xx

One dream (4)

Przytuleni w siebie nie chcieliśmy przerwać wyjątkowej chwili. A przy najmniej ja nie chciałem.Mokra jeszcze krew ocierała o moja szyję. Normanie to uczucie  obrzydziłoby mnie, ale nie teraz. Jej smak zdecydowanie zagłuszał wszystko. Ta delikatność z jaka rozkoszowała się moimi ustami, przyjemny dotyk, chciałem tkwić w tej chwili jak najdłużej. Rozmarzony poczułem jak nasze gorące usta odciąga od siebie.Niechętnie musiałem się poddać.
-Co to miało być?-zapytała spoglądając na niedopełnione namiętnością oczy
-Przepraszam, ale nie mogłem się powstrzymać-zrobiło mi się głupio
-Ale nawet nie znasz mojego imienia-uśmiechnęła się a ja rozpłynąłem się w jej radosnym wyrazie twarzy
-Ale zaraz poznam, właśnie tego chce-przycisnąłem ją mocniej do siebie
'Oczami [T.I]'
Jego gest ucieszył mnie.

-Ale ja najpierw chce usłyszeć twoje-przygryzłam wargę sama nie wiedząc czemu
-Harry-uśmiechnął się a ja pierwszy raz mogłam zobaczyć jego dołeczki w policzkach
Mimowolnie się uśmiechnęłam zatapiając swój wzrok w słodkich zagłębieniach.
-[T.I]-odpowiedziałam krótko zerkając w jego błyszczące oczy
-[T.I]? To nie jest..-przerwałam mu
-Tak. Jestem polką.
-To czemu mieszkasz w Londynie?-zapytał marszcząc czoło
I właśnie tego się bałam. Chciałam uniknąć tej chwili. To przywoływało tyle bolesnych wspomnień. Pragnęłam o tym zapomnieć, ale zawsze, zawsze znalazł się ktoś, kto musiał rozdrapywać moje dawne rany.
'Oczami Harry'ego'
W jej oczach zagościł smutek który wpłynął także na mnie. Spuściła wzrok wbijając go w podłogę, a uścisk jakim mnie darzyła zmniejszył swoją siłę. Nasze zbliżenie oddalało się, a dziewczyna z łzą na policzku odeszła w stoję łóżka delikatnie na nim usiadając omijając mojego wzorku.

-Coś się stało?-wystraszyłem się usiadając na przeciw niej
-Nic.Przepraszam-otarła łzę drżącą ręką
Jej widok znacznie mnie zasmucił.Nie widziałem jej jeszcze takiej i nie chce widzieć tego okropnego widoku jeszcze raz. To niestabilne ciało, łzy spływające po policzku sprawiały, ze sam miałem Ochotę płakać.
-Powiedz mi-namawiałem spokojnie chwytając jej zimną ze smutku dłoń
Ścisnęła ją mocno. Nie zerkając nawet po dłuższej chwili ciszy zaczęła.
-To było dwa lata temu.Mieszkałam w Polsce. Miałam chłopaka, który był dla mnie najważniejszy. Kochałam go jak nikogo innego. Obiecywaliśmy sobie, że zawsze będziemy razem, że nasaz miłość nigdy nie przestanie istnieć. Codziennie zapewnialiśmy sobie, że dajemy sobie prawdziwe szczęście.Wiedziałam, ze bez niego już nie będę tą samą dziewczyną, która prowadziła radosne życie. Często spotykałam się z przyjaciółmi. Żaden chłopak mnie nie obrzydzał.I raz wyszliśmy na spacer. Było romantycznie, bardzo romantycznie, co chwilę się -uśmiechnęła sie przez łzy-przytulaliśmy, całowaliśmy, poprosiłam go, aby kupił mi jabłko-po jej policzkach zaczęły spływać rzewne łzy, które zacząłem wycierać, przestała na chwilę spoglądając w moje oczy-I wtedy to się stało. Na moich oczach-szklane jej oczy mnie przerażały-nadjechał samochód. Nie zdążył wyhamować. Mój chłopak wpadł na maskę i z całej siły uderzył o ziemie.Nie było ratunku.Rozumiesz-zdenerwowała się ściaskając moja koszulę-rozumiesz..on umarł przeze mnie! teraz go nie ma!Rozumiesz!-krzyknęła a ja zapatrzony w jej zapłakane i pełne bólu i żałości oczy nie zauważyłem jak mój policzek stał się mokry-Moja wina! To wszystko przeze mnie!-krzyczała
Nie mogąc patrzeć na jej cierpienie mocno wtuliłem ją w moją szyję otulając bezpiecznym uściskiem.Drżące ciało dziewczyny nie mogło się uspokoić dlatego z kolejnym pytanie postanowiłem poczekać. Okropne uczucie! Boli, strasznie boli! Wystraszona dziewczyna w moich objęciach, która przeżyła tak traumatyczne przeżycie, a ja jej jeszcze powiększałem ból.Nie mogłem sobie wybaczyć.Tak bardzo chciałem to odwrócić-Od tego czasu-przerwała mi myśli lekko odsuwając się aby spojrzeć z moje zaszklone oczy-obiecałam sobie, że tak jakby za pokutę będę się ciąć. Na początku było to tylko poczucie winy, ale teraz robię to tylko z przyjemności. Przyzwyczaiłam się do tego.To moje uzależnianie-wypowiadając ostatnie słowa potok łez ponownie wylał się z jej pięknych oczu.
-Ale ja dalej nie rozumiem, dlaczego jesteś tutaj-odezwałem się spokojnie, aby nie szarpać jej nerwów
-Po tym wszystkim jeszcze-zacinała się-moi rodzice się pokłócili, więc wyjechałam z mama tutaj,ale tata przyjechał do nas i chyba sam widzisz jak jest.
Nie potrafiąc wykrztusił z siebie słowa przytuliłem ja z całych sił odpływając od wszystkich problemów i skupiając się na tej sytuacji.Nigdy nie sądziłem, że ktoś może mieć takiee trudne życie. Czym ona zawiniła? Ta bezbronna dziewczyna? Przecież ona go kochała, nie zrobiła tego z świadomością. Życie nie powinno jej tak krzywdzić! Nie może! Ona jest moja..to znaczy..yy..to jest [T.I] i bardzo ją lubię *na twarzy chlopaka pojawiają się rumieńce*

wiem przepraszam, że krótki, ale następny będzie dłuższy.

Ale niestety nie pojawi się jutro..bo ja się okazało jednak idę na sylwestra..wiec wiecie.

A właśnie! Życzę udanego sylwestra, zabawy do rana i szczęśliwego nowego roku! <3

Kocham Was♥

One dream (3)

Piosenka :)

Gorzkie, zimne łzy spływały po zmrożonym policzku.Chęć oddania się pod ostrze żyletki rosła w siłę, a każda sekunda powiększała pragnienie.Głośne huki fajerwerków dochodziły do uszu lecz były niesłyszalne, zagłuszał to mętlik w głowie.Kolorowe światełka pojawiające się na ciemnym niebie rozświetlały drogę prowadzącą do domu .Czas jak nigdy dłużył się niezmiernie choć myśli odciągnięte były od odliczania minut.Mroźne powietrze chłodziło rozgrzane ciało, którego źródłem była wściekłość i oddanie się w końcu przyjemności, który inny nazywają bólem.Tak bardzo chciałam dostać się do domu i w ciszy chwycił ostrze w dłoń, nakreślić na ręce kreskę i odpłynąć w Krainę zapomnienia.
'Oczami Harry'ego'
-Nic ci nie jest?-usłyszałem znajomy głos kumpla

-Gdzie ona jest?-od razu odezwałem się odzyskując świadomość chwili i zaistniałej sytuacji
-Wyszła już.
Xapominając o okropnym bólu, który mi zadała wybrałem się za jej tropem. Dopiero teraz rozum dostał dawkę tlenu, który uświadomił mi moje zachowanie. Teraz bardziej pragnąłem ją przeprosić nie będąc świadom słów które skierowałem do niewinnej dziewczyny. Emocje górowały to one mna kierowały. To wszystko mnie przerosło.Przez te cholerne emocje żałuję każdego słowa, żałuję, że ją zraniłem. Co ja w ogóle chciałem tym osiągnąć? Poprzez kłótnię wzbudzić u niej poczucie winy? Przez krzyki zapomni o żyletce i odciągnie ją od żył? Debil!
Wzrok odnalazł ją dzięki jasnym światłą na niebie. Odległość nas dzieląca była zbyt daleka aby usłyszała mój głos, a zbliżenie się do niej nawet zbierając całą szybkość było znikome. Ale nie poddawałem się.Teraz muszę ją zobaczyć i poprosić..poprosić..o co ja ją poproszę? Żeby dała sobie spokój? Tak! właśnie o to. Może jest to nie możliwe, ale nie będę tracić nadziei w Końcu tak piękna dziewczyna nie może się okaleczać.Stop! Nie mogę się o niej rozmarzać choć bardzo łatwo mi to przychodzi.
Trzaskając drzwiami weszła do domu.Bez chwili wahania zdecydowałem się na ten sam ruch.Moja obecność oraz gwałtowne ruchy nie zainteresowały nikogo. Po mieszkaniu niósł się krzyk i przeraźliwy hałas, który mocno dochodził do moich uszu. Mojej osoby nikt nie zauważył, nie przykułem żadnej uwagi, ale z drugiej strony to i lepiej.Szybko niezauważalny skierowałem się do góry i za głosem trzaskających drzwi udałem się do pokoju nastolatki.Bijąca cisza z jej pokoju zaniepokoiła mnie.Spokojnie, nie gwałtownie z szybszym biciem serca wcisnąłem klamkę w dół.
-Nie! Zostaw to!-krzyknąłem od razu jak oczom ukazała się zapłakana dziewczyna trzymająca jej 'zabójcę' w rękach
-Zostaw mnie!-odezwała się obracając się tyłem do mnie przystawiając żyletkę do żył
-Nie możesz kolejny raz!-krzyknąłem nie dokańczając bo znalazłem się obok niej
I wtedy zobaczyłem jej rękę.Czas stanął w miejscu, a ja nie mogłem uwierzyć w obraz, który podziwiałem. a raczej nie mogłem oderwać wzroku, choć tak bardzo tego chciałem. Niecodzienny widok przyprawił mnie o mdłości, ale nawet tak nieprzyjemne uczucie nie mogło odciągnąć mnie od tego widoku.
-Co?! Nigdy nie widziałeś dziewczyny, która się tnie?!-zakpiła, ale jej głos nawet nie przykuł mojej uwagi
Widziałem rękę, której całe przedramie przepełnione było czerwonymi kreskami na którym brakowało miejsca na kolejne rany.Jednak dla niej to nie było problemem. Nakreślała kolejne które dawały jej radość.
Nie mogłem tak tkwić i próbować zrozumieć jej toku rozumowania.Musiałem działać.
-I ciekawe gdzie tu wciśniesz kolejną kreskę?-zadrwiłem będąc pewny, że moja pewność siebie ją odciągnie od pocięcia się kolejny raz
-Chcesz zobaczyć?-spojrzała na mnie zaczerwionymi oczami przepełnionymi okropnym bólem
-Nie zrobisz tego przy mnie-powiedziałem drżącym głosem zdając sobie sprawę, że dziewczyna nie odpuści
-Sam tego chciałeś-odparła złością
Zanim się spostrzegłem gorąca krew zaczęłamspływać po jej palcach.Perfekcyjnie podcięła skórę nie robiąc sobie krzywdy, a jedynie uśmiech na twarzy.Jej zachowanie, jej oczy, zapatrzona w nią jakby była adrenaliną, narkotykiem który przytrzymuje jej życie.
-Dlaczego to robisz?-zapytałem jedynie z ciekawości
Uwiadomiłem sobie, że moje krzyki, rozmowy, prośby nie pomogą.
-Bo chce, to mnie uszczęśliwia-odpowiedziała nie odrywając od pocieszającej jej czerwonej krwi
-Chciałem cie przeprosić.Nie powinienem tego robić-próbowałem odciągnąć wzrok od jej nadgarstwa-Nie wiem co mi się stało. Jeszcze nigdy nie byłem w takiej sytuacji-krew s,ływająca po jej nodze i zatrzymująca się na podłodze rozpraszała i obrzydzała mnie -Nie wiedziałem co robić, dalej nie wiem.
'Oczami [T.I]'
Każde jego następne słowo wypowiadał z głębszym uczuciem. Pierwszy raz czułam, że żałuję,że chce dla mnie dobrze, że nie namawia mnie do 'czynienia dobrze', ale że zwyczajnie chce przeprosić, uwierzyłam.

-To na prawdę było dziwne, nie zrozum mnie źle, po prostu nie zrozumiałem na początku dlaczego tak ładna dziewczyna musi okaleczać swoje ciało, aby poczuć się lepiej-słysząc te słowa spojrzałam na niego z podniesionymi kącikami ust
Zatapiając się w zielone oczy, poczułam ulgę, której jeszcze nigdy nie czułam, nawet zaznaczając rany na ciele.Serce po raz pierwszy cieszyło się widokiem chłopaka, którzy przed chwilą wyznać, że jestem piękna.Uśmiech którym mnie obdarował oczarował mnie.Wpatrzeni w siebie poczułam jak delikatnie ściskając zraniony nadgarstek zawija bandaż. Powolne ruchy dawały mi ukojenie i bezpieczeństwo. Ciepłe, ale zaraz wystraszone spojrzenie chciało mnie utulić i odciągnąć od bólu i pragnienia, które pomału zostało zaspokajane.
Na twarzach gościły promieniste uśmiechy a w jednej chwili, której daliśmy się ponieść, nasze usta znalazły się bardzo blisko siebie. Dałam mu kierować.To jego ruchy warunkowały moje zachowanie i dalsze czyny.Poczułam jak temperatura znacznie się podwyższa.
'Oczami Harry'ego'
Spojrzałem na jej czerwone usta, które aż prosiły się o pocałunek. Potrzebowałem tego. Chciałem jej posmakować. Sprawdzić, a raczej udowodnić, że nasze usta idealnie pasują do siebie.Nie chcąc ciągnąć stresującej mnie chwili postanowiłem działać, choć ciało było pełne niepewności. Mimo tego zdecydowałem się na ruch. Przybliżyłem usta muskając delikatnie jej wargi, które zaczęły drżeć pod wpływem dotyku. Wystraszony nie przerywałem zbliżenia, lecz pogłębiłem mocniej wbijając się w smaczne usta. Jej zimne ręce oplotły szyję chwytając za włosy co wzbudziło moje podniecenie.Przytuleni w siebie nie chcieliśmy przerwać wyjątkowej chwili..

Przepraszam, że wczoraj nic nie dodałam,

ale nie miałam weny ;c

One dream (2)

'Oczami Harry'ego'
-Gdzie jesteś?!-krzyczałem zdenerwowany zaglądając do każdego pokoju, lecz bez skutku-Odezwij się! Słyszysz mnie?! Nie możesz tego robić!-odpowiadała mi cisza i wrzaski z dołu
Każda sekunda grała na moją niekorzyść. Złość na samego siebie pogłębiała się, a znalezienie dziewczyny zdawało się znikome.Poczucie winy! Cholerne poczucie winy rodziło się w większą siłę.Własna głupota i jeszcze to kłamstwo doprowadziło do okropnego czynu. To przeze mnie ona teraz cierpi okaleczając swoje niewinne i bezbronne ciało.
-Proszę nie rób tego!-krzyknąłem w powietrze pragnąć aby moje słowa doszły do uszu dziewczyny
Znikła! Znikła dziewczyna i nadzieja, że ją odnajdę, ze uratuję, że ochronię, że odciągnę od tego świństwa.
-Kurwa!-krzyknąłem uderzając z całej siły w ścianę uświadamiając sobie, że jest już za późno
Wściekły wróciłem do znajomych, lecz w głowie ciągle była zdenerwowana dziewczyna.Przed oczami miałem jej przepełnione goryczą oczy, których kolor mnie zafascynował.To ciało, które idealnie dopełniało się w moich ramionach. Zapach perfum, których mogę czuć cały czas bez ustanku.Jej widok cieszy moje oczy, a serce raduje się jej obecnością.Jedyna wada? Każdy zły czyn zatapia w żyletce. To znaczy tak czuję. W końcu zrobiła to jeden raz..zaraz! Nie mogę jej oceniać, przecież jej nie znam! Zrobiła to pierwszy i ostatni raz! Ja tego przypilnuję. Nie dam jej tej satysfakcji, pomogę jej, jeśli tylko będzie tego chcieć.
Zbliżyłem się do przyjaciół.Rozmowa miedzy nimi toczyła się w lekką kłótnię. Choć ciałem byłem z nimi duchem, a dokładniej myślami odbiegałem od tematu rozmowy. Co chwile zbiegały na tor poznanej dziewczyny. Po pokoju rozniósł się głośny krzyk nawołujący na zewnątrz. Zegar wskazywał pare minut przed północą.Tłum zebrał się w ogrodzie gdzie po chwili wszyscy odliczali sekundy do wystrzału fajerwerków. Uwielbiam ten widok, ale tym razem nie cieszył mnie tak bardzo. Po niebie rozpromieniły się różnokolorowe światła, które całością tworzyły piękny widok.Z podniesioną głową przyglądałem się ogniom, kiedy między tłumem zrodził się szum. Mimowolnie skierowałem głowę w stronę zamieszania.Smutne oczy, szukały źródła hałasu, kiedy zobaczyły błyszczące brązowe oczy, których fajerwerki ślicznie podkreślały ich blask i kolor.Lekki uśmiech goszczący na jej twarzy dodał mi tyle radości i świadomości, że moje słowa jednak do niej dotarły a rozum i serce nie pozwoliło na bolesny ruch, który był jej pragnieniem. Może coś dla niej znaczę..
'Oczami [T.I]'
-I jak się czujesz?-usłyszałem zachrypięty głos za ramieniem wprost do ucha

-Wspaniale-odpowiedzałam krótko nie odwracają się do chłopaka
-Mówiłem, że tego nie potrzebujesz-jego głos przepełniony był radością
-Ale ja to zrobiłam-odpowiedziałam ustatysfakcjonowala przypominając sobie wcześniejszy ból
-Że co?!-krzyknął zwracając na nas uwagę wszystkich gości
-Zamknij się debilu!-krzyknęłam wchodząc do domu unikając wzroku wścibskich i ciekawych ludzi
Chwytając szklankę z drinkiem jednym łukiem opróżniłam całą jej zawartość.
-Powiedz mi, ze żartujesz!-usłyszałam bardzo dobrze znany mi głos
-Kurwa znowu on-szepnęłam do siebie mając go dość-Nie, nie żartuję i nie wtrącaj się to moje życie!-nie panując nad emocjami krzyczałam ile sił
-Może i nie moje, ale chce Ci pomóc!
-Pieprzę twoja pomoc!-zbliżyłam się aby krzyknąć mu to prosto w twarz
-Możesz myśleć co chcesz, ale ja ci nie pozwolę abyś drugi raz to zrobiła!-chwycił mnie za ramiona
-Zostaw mnie!-odrzuciłam go po chwili wybuchając śmiechem- Głupi jesteś! Drugi raz! -zadrwiłam-Odwal się ode mnie!-krzyczałam patrząc w zielone oczy i oddalając się z nadzieją, że po raz ostatni widzę jego osobę
'Oczami Harry'ego'
-Jak drugi raz?-zapytałem samego siebie nie rozumiejąc jej słów-Ej czekaj!-krzyknąłem łapiąc ją za nadgarstek

-Ała! Puść to boli!-pisnęła obracają się w moją stronę
-Co?! Boli?! Boli rana?-zapytałem nie panując nad emocjami
'Oczami [T.I]'
-Tak kurwa! Puść!-krzyczałam kiedy ból się nasilał pod mocnym uściskiem zielonookiego
Moje krzyki i wyrywania się spod jego ręki rodziły w nim jeszcze większą agresje która łączyła się w uścisku a ból stawał się coraz bardziej uciążliwy-Proszę puść!-zmieniłam ton głosu, aby tylko  uwolnić się od okropnego bólu
-Co?!Przecież ty tak bardzo lubisz ten ból! Czemu teraz się szarpiesz?-jego wzrok i głos zaczął mnie przerażać
Powiększone źrenice, które przepełnione złością wbijały się w moje oczy, które zaczął ogarniać ból.
-Lecz się debilu!-krzyczałam pragnąc, będąc nawet gotowa zrobić wszystko, żeby tylko puścił
-To ty powinnaś się leczyć!Nie jesteś normalna!
-Zamknij się! Nie każdy kurwa ma tak idealne życie jak ty! To mi pomaga!Puść!
-Nie!
Ból pogłębiał się coraz bardziej. Wściekłość zrodziła we mnie siłę, która mogła wiele zdziałać.
-Nienawidzę cię!-krzyknęłam nie zważając na ludzi, którzy weszli do salonu
Z całych sił, otwartą ręką uderzyłam chłopaka z policzek, który uwalniając mnie stracił równowagę upadając na podłogę. Przestraszona uciekłam w stronę drzwi wejściowych..

Wybaczcie, że na taki ruch zdecydowałam się  w końcówce imagine'a,

ale musiałam:D

wiem, że to..aaa..trudno mi było napisać, że 'uderzam' Hazza w policzek, ale to imagine

Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe:)

Kocham was i wybaczcie:D

One dream (1)

DLA: Martuś Styles <3

Wstałam od stołu pełnego jedzenia.Choć wszyscy marudzili na pełne brzuchy ja czułam niedosyt. Moze dlatego, że nie miałam najmniejszej ochoty kosztować tych smakołyków. Wiem..głupie, ale taka już jestem, a zwłaszcza teraz.
Usiadłam na łóżku po raz kolejny użalając się nad pieprzonym życiem, które choć na chwilę nie może być normalne. Spojrzałam na kalendarz.
-Poniedziałek-szepnęłam z uśmiechem na ustach-Trzeba wykonac rutynę.
Świadomość uczucia, które za chwilę poczuje sprawiało, że szczęścicie ogarniało smutne serce.Otworzyłam szafkę gdzie narzędzie pięknie odbijały światło Słońca, które dzisiaj przebijało się przez okna pokoju.
Uśmiech nie znikał z twarzy choć z oczu bił ogromny ból.
-Aaaa-syknęłam kreśląc sobie prostą linie na zaczerwionionym nadgarstku
Czerwona krew zaczeła spływać po skórze reki. Zatapiając w niej wzrok cieszyłam się na okropny ból, który w pewien sposób dawał mi ukojenie.Spływając bezwładnie dawał mi radość zakrywając poprzednie 'dziary'którye przepełniały całe przedramię.To samo uczucie odczuwane co tydzień bez wyjątku, chyba nigdy mi się nie znudzi.To okropne szczypanie, które ogarnia całe ciało kiedy niewielka ilość czerwonej cieczy wypływa na zewnątrz.
Po, od na chwile odpłynięciu od rzeczywistości i zatraceniu się w przyjemnym bólu, wróciłam do Szarego życia, przykleiłam plaster na ranę i zaciągając gruby sweter na nadgarstek wróciłam do rodziny, gdzie spędziłam ten czas na pisaniu sms'ów do przyjaciółki w celu obgadania sylwestra.
Tydzień później gotowa na imprezę wyszłam z przyjaciółką do kumpla, gdzie zaplanowana była huczna zabawa. W dość wesołym humorze znalazłam się pomiędzy szczęśliwym tłumem, który nie szczędząc alkoholu posuwał się do dość nietypowych i nie kulturalnych ruchów.
Rozmawiając spokojnie z przyjaciółką duża dłoń ścisnęła mój pośladek.
-Co ty robisz?!-krzyknęłam obracając się do chłopaka
-Sory mała, ale to przez ten tłum, ktoś mnie popchnął-odezwał się chłopak z burza loków na głowię z cwaniackim, irytującym mnie uśmieszkiem
-Odwal się!-krzyknęłam uciekając czując jak wściekłość ogarnia moje ciało
Z oczu poleciały łzy, których gorzkie krople zatrzymywały się na czarnej sukience, rozmywając makijaż na całą twarz.Rozczęsiona z szybszym biciem serca wbiegłam do łazienki otwierając pierwszą szafkę.Z szybszym oddechem rozwalałam całe ich zawartości w celu odnalezienia jednej, idealnej rzeczy na tą chwilę.
-No kurwa gdzie on może to mieć?!-krzyczałam sama do siebie nie mogą znaleźć upragnionej rzeczy co jeszcze bardziej rodziło we mnie agresje.
Każdy ruch przepełniony był wściekłością i bezmyślnością. Wiedziałam, że każda sekunda się liczy. Tylko teraz, w tej chwili potrzebuje upustu i zapomnienia o tych wszystkich rzeczach.Ręce pokaleczone o inne pojemniki, wywrócone pod wpływem dużej siły, która rodziła się wewnętrzą złością.
-No dwaj mi tą żyletkę!-krzyczałam coraz głośniej pragnąc ją zobaczyć
W końcu po nerwowym i męczącym dla mnie czasie zauważyłam 'przyjaciółkę' idealnie pasującą do moje nadgarstka.
-Aaaa-zajęczałam raniąc się w pośpiechu w opuszek palca
Szybkim ruchem podwinęłam rękaw sukienki. Przyłożyłam srebrne narzędzie trzęsąca się ręką do żył. Jeszcze nigdy nie byłam tak zdenerwowana robiąc to. Każdy niewłaściwy ruch, nieprawidłowy kąt, lub zbyt szybkie pociągnięcie mogło prowadzić do końca, Końca życia.Końca mnie.A ja jedynie chciałam poczuć to bolesne uczucie, które pomagało mi żyć. Od krwi dzielił mnie jeden ruch. Zimne ostrze dotykało gorącej, tętniącej żyły. Szybszy oddech unosił się w powietrzu. Temperatura podwyższyła się, a rozum pragnął 'tego' bólu.
Ruch w prawo.
-Zostaw to!-usłyszałam krzyk
Ostrze wyswobodziło się z ręki pod wpływem strachu, nie raniąc nawet kawałka ciała.
-Co robisz!-wrzasnęłam patrząc na wcześniej poznanego chłopaka
-Co ty wyprawiasz?!-zbliżył się z zdenerwowaniem na mnie
-Odwal się! Potrzebuje tego!-krzyknęłam prosto w twarz dalej nie zaspokojona potrzebą
Szybkim ruchem schyliłam się ku podłodze aby chwycić w zimne ręce żyletkę i dopiąć swojego celu.Ruch z prędkością światła nie udał się. Chłopak był pierwszy.
-Oddaj mi to!-krzyknęłam nie panując nad sobą
-Nie! Nie możesz tego robić!-odezwał się znienawidzony przeze mnie chłopak
-Mogę! A tobie nic do tego!-zaczęłam bić pięściami po jego klatce piersiowej
-Wyżyj się na mnie a nie na swoim ciele-powiedział spokojnie próbując patrzyć w moje oczy lecz nerwowe i gwałtowne ruchy uniemożliwiały mu to
-Ale ja tego potrzebuję rozumiesz, potrzebuję-powiedziałam opadając na jego ciało z płaczem, którzy rzewnie omywał moją twarz z ciemnej kredki
Zamknęłam oczy wtulając się w koszulę chłopaka. Chciałam poczuć się choć na chwilę bezpieczna, w jego ramionach tak było. Opanowałam oddech i serce, które dalej czuło lekki niedosyt.W ciszy tkwiliśmy tak dłuższą chwilę. Dłonie Loczka otulały mnie swoja temperaturą. Każdy, nawet lekko słyszalny dźwięk wyostrzył się. Wtedy usłyszałam...dźwięk metalu o podłogę. Tak to moja 'przyjaciółka'. Upuścił ją. Teraz może być moja. Jeden właściwy ruch..lekki uśmiech zagościł na twarzy.Zbierając całą siłę w rękach odepchnęłam ciało chłopaka. Chwyciłam ostrze i biegnąc w stronę drzwi krzyknęłam szczęśliwa, ale w głosie można było usłyszeć drwinę.
-Naiwny jesteś!

No to mamy pierwszą część!:D Jak obiecałam, że będzie w przerwie świątecznej tak jest:D

I jak podoba się?:D 

Mam nadzieję, że jutro dodam kolejną część:D

Aaa..i przepraszam jeśli w tym imaginie będzie dużo przekleństw.

Ja nie chce was zgarszać, ale czasami to jedyne słowa aby opisać sytuację i to opowiadanie będzie takie młodzieżowe a wiecie jak wyrażają się nastolatkowie

wiem to na własnym przykładzie xD

więc przepraszam!
http://yooourteenagedream.blogspot.com